Automatyzacja w regionach5 listopada 202610 min czytaniaTomasz Belka

Automatyzacja produkcji okien i drzwi w zakładach Małopolski i Podkarpacia — od czego zacząć przy produkcji na wymiar

Stolarka otworowa to branża, w której niemal każdy wyrób ma inny wymiar, a mimo to musi spełniać te same wymagania co wyrób seryjny. Zakłady produkujące okna i drzwi w południowej Polsce mierzą się więc z pozornie sprzecznym zadaniem: zautomatyzować produkcję, nie tracąc możliwości robienia wyrobów na zamówienie. Pokazujemy, które operacje nadają się do automatyzacji najwcześniej i dlaczego kontrola jakości bywa lepszą pierwszą inwestycją niż robot.

Portalowa nakładarka kleju sterowana numerycznie z głowicą na osi pionowej — automatyczne nakładanie kleju w produkcji stolarki

W skrócie

  • W produkcji stolarki otworowej automatyzuje się najpierw operacje, które są takie same niezależnie od wymiaru wyrobu — nakładanie kleju i uszczelniacza, wkręcanie i montaż powtarzalnych okuć oraz kontrola końcowa — a nie samą obróbkę profilu, która z natury zmienia się przy każdym zleceniu.
  • Maszyna sterowana numerycznie radzi sobie ze zmiennym wymiarem, o ile dostaje dane o wyrobie z systemu, a nie z kartki; dlatego przy produkcji na zamówienie przepływ informacji bywa trudniejszy do rozwiązania niż sama mechanika.
  • Robotyzacja montażu zawiasów u producenta mebli skróciła czas cyklu o 60 procent, a stanowisko kontrolne badające szczelność i geometrię eliminuje błędy, które przy kontroli ręcznej ujawniają się dopiero po montażu u klienta.

Produkcja okien i drzwi ma cechę, która odróżnia ją od większości branż przetwórczych: niemal każdy wyrób jest inny. Wymiar wynika z otworu w budynku, a nie z katalogu, do tego dochodzą warianty okuć, kolorów, szklenia i sposobu otwierania. A mimo tej zmienności gotowy wyrób musi spełniać te same wymagania co produkt seryjny — szczelność, geometrię, trwałość i powtarzalność działania.

Zakłady stolarki otworowej w Małopolsce i na Podkarpaciu, podobnie jak w całym kraju, stają więc przed zadaniem, które brzmi sprzecznie: zautomatyzować produkcję, nie tracąc możliwości robienia wyrobów na zamówienie. To wykonalne, ale wymaga innego podejścia niż w zakładzie seryjnym — i zaczyna się od rozpoznania, które operacje naprawdę zależą od wymiaru, a które tylko tak wyglądają.

Co zmienia się przy każdym zleceniu, a co zostaje takie samo

Ten podział jest punktem wyjścia całego planu automatyzacji. Operacje z prawej kolumny są kandydatami do automatyzacji nawet w zakładzie o skrajnie zmiennym asortymencie.

OperacjaCo zmienia się przy zleceniuCzy nadaje się do automatyzacji
Cięcie i obróbka profiluWymiary, kąty, rozmieszczenie otworów — za każdym razem inneTak, ale wyłącznie przy sterowaniu danymi z systemu; maszyna musi dostać geometrię, a nie kartkę
Nakładanie kleju i uszczelniaczaDługość konturu; sama czynność i parametry warstwy pozostają takie sameBardzo dobrze — kontur jest danymi, a powtarzalność warstwy ma bezpośredni wpływ na reklamacje
Montaż okuć i zawiasówLiczba i rozstaw punktów; rodzaj okucia w obrębie rodziny bywa powtarzalnyTak, przy powtarzalnym bazowaniu i recepturach przełączanych przez operatora
Szklenie i montaż wypełnieńMasa i gabaryt szyby, sposób podparciaCzęściowo — najczęściej w formie manipulatora odciążającego operatora, nie pełnej robotyzacji
Kontrola szczelności i geometriiProgi zależne od typu wyrobu; przebieg badania identycznyBardzo dobrze — badanie jest takie samo, zmieniają się tylko wartości graniczne
Operacje w produkcji stolarki otworowej z punktu widzenia zmienności wyrobu.

Dlaczego przepływ danych bywa trudniejszy niż mechanika

W zakładzie produkującym na wymiar maszyna sterowana numerycznie nie jest problemem — problemem jest dostarczenie jej informacji o tym, co właśnie ma zrobić. Jeśli wymiary trafiają na halę jako wydruk, a operator przepisuje je ręcznie, automatyzacja zatrzymuje się na pierwszym kroku i przenosi wąskie gardło z maszyny na człowieka wprowadzającego dane.

Dlatego przy planowaniu stanowiska warto od początku ustalić, skąd maszyna weźmie geometrię wyrobu: z systemu produkcyjnego, z pliku zlecenia, z kodu na elemencie czy z panelu operatora. To rozstrzygnięcie ma większy wpływ na realną wydajność niż wybór napędów.

Trzy operacje, od których warto zacząć

Nakładanie kleju i uszczelniacza

To operacja, w której ręczna praca najszybciej przekłada się na reklamacje. Warstwa nierównomierna, przerwana albo nałożona poza konturem daje wadę, która ujawnia się dopiero po czasie — u klienta, przy pierwszych opadach albo pierwszych mrozach. Stanowisko sterowane numerycznie nakłada warstwę po zadanym konturze z powtarzalną ilością materiału, niezależnie od zmęczenia operatora i pory zmiany. Przy okazji ogranicza zużycie samego kleju, bo przestaje być on nakładany „z zapasem".

Montaż okuć i zawiasów

Wiercenie, wkręcanie i osadzanie okuć to praca powtarzalna i obciążająca, a jednocześnie wymagająca dokładności — źle osadzony zawias ujawnia się dopiero przy regulacji skrzydła. To typowy kandydat do robotyzacji przy zachowaniu zmiennego asortymentu, o ile stanowisko zaprojektowano pod całą rodzinę wyrobów.

−60%

Skrócenie czasu cyklu po robotyzacji montażu zawiasów u producenta mebli

3–9 mies.

Typowy czas od koncepcji do uruchomienia stanowiska na zamówienie

20+ lat

Doświadczenie biura w projektowaniu maszyn dla przemysłu drzewnego i stolarki

Kontrola szczelności i geometrii

Najczęściej niedoceniana inwestycja, a zwykle o najkrótszym zwrocie. Wada wykryta w zakładzie kosztuje poprawkę; ta sama wada wykryta po montażu u klienta kosztuje dojazd, demontaż, nowy wyrób i reputację. Stanowisko testowe bada każdą sztukę według tych samych progów i — co równie ważne — zapisuje wynik. Dopiero zapis pokazuje, że proces powoli się rozjeżdża, zanim pojawią się pierwsze reklamacje.

Budowę stanowisk badających funkcję wyrobu, progi akceptacji i wartość zapisu wyników opisaliśmy w artykule o stanowiskach testowych na produkcji, a kolejność wdrażania automatyzacji w stolarce — w tekście o automatyzacji produkcji okien i drzwi.

Jak wygląda wdrożenie takiego stanowiska

  1. Analiza asortymentu i przypadków skrajnych

    Zebranie pełnej listy wariantów wyrobu z wymiarami granicznymi, masami i rodzajami okuć. To ta lista, a nie wyrób reprezentatywny, wyznacza zakres stanowiska.

  2. Ustalenie źródła danych o wyrobie

    Skąd maszyna weźmie geometrię i parametry: z systemu, z pliku zlecenia, z kodu na elemencie czy z panelu. Decyzja wpływa na realną wydajność bardziej niż dobór napędów.

  3. Koncepcja, model 3D i symulacja cyklu

    Sprawdzenie układu stanowiska, bazowania i czasu cyklu, zanim cokolwiek powstanie. Tu zapadają decyzje, których później nie da się zmienić bez przeróbki.

  4. Budowa i montaż próbny z wyrobami klienta

    Stanowisko jest składane i uruchamiane poza zakładem, z rzeczywistymi wyrobami — także tymi skrajnymi. Błędy bazowania i narzędzia wychodzą wtedy poza produkcją.

  5. Przełączenie i dostrojenie progów

    Montaż i rozruch w zaplanowanym oknie, a następnie weryfikacja progów akceptacji na rzeczywistej partii. Na czas rozruchu zostaje możliwość pracy ręcznej.

  6. Szkolenie operatorów i przekazanie dokumentacji

    Obsługa, przezbrojenie, reakcja na alarmy i podstawowa diagnostyka. Zakład otrzymuje dokumentację techniczną, instrukcję i deklarację zgodności.

Formalności, o których łatwo zapomnieć

Stanowisko zbudowane na zamówienie jest maszyną w rozumieniu przepisów — z oceną ryzyka, dokumentacją techniczną, instrukcją, deklaracją zgodności i oznakowaniem CE. Jeśli zakład buduje je własnymi siłami albo łączy kilka maszyn w linię, sam staje się producentem ze wszystkimi obowiązkami. Opisaliśmy to w artykule o maszynie zbudowanej na własne potrzeby.

Druga sprawa to połączenie stanowiska z maszynami sąsiednimi. Wspólne sterowanie i transport mogą utworzyć zespół maszyn podlegający ocenie zgodności jako całość. Warto też pamiętać, że od 20 stycznia 2027 r. obowiązywać będzie rozporządzenie maszynowe (UE) 2023/1230, które zmienia między innymi zasady wydawania instrukcji i deklaracji w formie cyfrowej.

Co przygotować przed rozmową o automatyzacji zakładu stolarki

  • Pełna lista wariantów wyrobu z wymiarami granicznymi, masami i rodzajami okuć
  • Liczba zleceń na zmianę i średnia wielkość serii dla jednego wymiaru
  • Skąd pochodzą dane o wyrobie i w jakiej formie trafiają dziś na halę
  • Rzeczywisty odsetek reklamacji z podziałem na przyczyny
  • Rzut hali z miejscem na stanowisko oraz drogami transportu elementów
  • Takt sąsiednich operacji i miejsce, w którym dziś powstaje zator
  • Wymagania odbiorców dotyczące dokumentowania wyników badań
  • Liczba zmian i obsada stanowisk, które mają zostać odciążone

Podsumowanie

W produkcji stolarki otworowej automatyzacja nie polega na usunięciu zmienności, tylko na oddzieleniu tego, co przy każdym zleceniu jest inne, od tego, co pozostaje takie samo. Nakładanie kleju, montaż powtarzalnych okuć i kontrola końcowa są takie same niezależnie od wymiaru — zmieniają się tylko dane, a to maszyna przyjmuje bez trudu.

Największą pułapką w zakładach produkujących na wymiar nie jest mechanika, lecz przepływ informacji: maszyna, która czeka na ręcznie wprowadzane wymiary, nie zwiększy wydajności całego zakładu. Dlatego przed wyborem rozwiązania warto odpowiedzieć na dwa pytania — skąd przyjdą dane o wyrobie i która operacja dziś najdrożej kosztuje błąd. Odpowiedzi zwykle wskazują nie na robota, lecz na stanowisko nakładania kleju albo kontrolę końcową.

Częste pytania

Tak. THT Projekt pracuje dla zakładów w całej Polsce, a stolarka otworowa jest jedną z naszych stałych branż — obok przemysłu drzewnego, meblarskiego i przetwórstwa stali. Projektujemy stanowiska nakładania kleju, montażu okuć, testowania szczelności i kontroli geometrii, dopasowane do asortymentu konkretnego zakładu.

Tak, pod warunkiem że automatyzuje się operacje niezależne od wymiaru albo takie, które maszyna wykonuje według danych z systemu. Nakładanie kleju po zadanym konturze, wiercenie i wkręcanie okuć w ustalonych punktach czy badanie szczelności wyglądają tak samo przy każdym rozmiarze — zmienia się tylko geometria, którą maszyna dostaje jako dane. Trudniejsze są operacje wymagające fizycznego przezbrojenia.

Od tej, w której błąd kosztuje najwięcej albo praca jest najbardziej monotonna. W praktyce są to najczęściej dwa miejsca: nakładanie kleju i uszczelniacza, gdzie nierównomierna warstwa przekłada się na reklamacje, oraz kontrola końcowa, gdzie wada wykryta w zakładzie kosztuje ułamek tego, co wada wykryta po montażu u klienta.

Powtarzalny wynik i jego zapis. Kontrola ręczna zależy od doświadczenia i zmęczenia pracownika, a jej wynik zwykle nigdzie nie trafia. Stanowisko testowe bada każdą sztukę według tych samych progów i zapisuje pomiar — dzięki czemu widać nie tylko pojedyncze braki, ale i trend wskazujący, że proces zaczyna się rozjeżdżać, zanim pojawią się reklamacje.

Tak, jeśli stanowisko zaprojektowano pod rodzinę wyrobów, a nie pod jeden wzór. Potrzebne są trzy rzeczy: powtarzalne bazowanie skrzydła lub ramy, chwytak albo narzędzie obejmujące cały zakres okuć oraz receptury przełączane przez operatora z panelu. Robotyzacja montażu zawiasów u producenta mebli pozwoliła skrócić czas cyklu o 60 procent właśnie przy takim założeniu.

Droga od koncepcji do uruchomienia trwa zwykle od 3 do 9 miesięcy, zależnie od złożoności stanowiska i zakresu automatyki. Produkcja stoi tylko w zaplanowanym oknie przełączenia, bo budowa i montaż próbny odbywają się poza zakładem klienta — przy stanowiskach kontrolnych testujemy je z rzeczywistymi wyrobami przed transportem.

Autor

Tomasz Belka

Konstruktor, właściciel biura konstrukcyjnego THT Projekt. Od ponad 20 lat projektuje maszyny specjalistyczne, linie transportu wewnętrznego i stanowiska zrobotyzowane dla przemysłu drzewnego, meblarskiego i stalowego. Prowadzi modernizacje maszyn wraz z oceną zgodności i dokumentacją CE. Poznaj biuro konstrukcyjne THT Projekt.

Produkujesz okna lub drzwi na wymiar? Sprawdźmy, co da się u Ciebie zautomatyzować.

Skontaktuj się z nami